Πρόλογος – Η Μαγεία της Ψυχής

… Για τον πόνο των προσφύγων απ’τον ωμό τρόπο που τους επιβλήθηκε να κόψουν τον ομφάλιο λώρο με την Πατρίδα -λες και κόβονται ποτέ τα συναισθήματα- απλά μετουσιώθηκαν σε δημιουργία, έγιναν ύδωρ στη νέα γή, πείσμα που κάρπωσε το χωράφι, υπομονή που έζεψε το ζευγάρι, προσευχή για να πουληθεί σε αξιοπρεπή τιμή ο καπνός -λες και έχει τιμή ο ιδρώτας στο καπνοχώραφο, που αυλακώνει καθημερινά τη ρυτίδα της αγωνίας για επιβίωση- …Για τον πόνο αυτό που έγινε αγάπη και γάμος, πέτρα για να χτιστεί το νέο σπιτικό, που γέννησε την ελπίδα μέσα από τη νέα ζωή μιλά τούτο το βιβλίο. Αλλά και γι΄άλλα…

…Για τον πόνο που άρχισε και για πολλά χρόνια ξέχασαν ότι έπρεπε να σταματήσει. Για τις αντιξοότητες που γονάτισαν τους προγόνους μας με τον ερχομό τους στη νέα πατρίδα. Για την ανάγκη που οδήγησε στο να πάρει ο άντρας το τουφέκι για να υπερασπιστεί αυτή τη νεά γη, μέσα από την εξαθλίωση, την πείνα, το θάνατο, μέχρι την ευλογημένη πνοή της ελευθερίας τον Οκτώβριο του 44. Αλλά και για το νέο κύκλο, το φαύλο. Τον αδελφικό πόνο. Που οδήγησε άντρες στο βουνό για να διαφυλάξουν τα ιδανικά που έτρεφαν από αιώνες τα κύτταρά τους… Και για τις γυναίκες που τους περίμεναν πίσω, στο Μαγικό, με πίστη στο καλό που θα έρχονταν -έστω και καθυστερημένα-, μεγαλώνοντας σπυρί-σπυρί τα παιδιά.

…Και για το νέο αγώνα, της ψυχής και πάλι, τον απαραίτητο για την επούλωση των εσωτερικών πληγών, αλλά και για τη νέα Οδύσσεια προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής, για την εθελούσια -αυτή τη φορά- προσφυγιά που τώρα βαφτίστηκε μετανάστευση… Έργο που το΄χαν ξναδεί μέσα από τις αφηγήσεις των γονιών τους -αλλά πως να τα βάλει κανείς με τη μοίρα των ανθρώπων;

Δεν είναι όμως μονάχα οι άνθρωποι που αποτελούν έναν χώρο. Είναι και τα δημιουργήματά τους και όσοι τα διακονούν: η εκκλησία και οι ιερείς της, το σχολείο και οι λειτουργοί του, το γήπεδο και οι ποδοσφαιρικές ομάδες, οι ακαταπόνητες μαίες που έλουζαν τη νέα ελπίδα στο φως…

Θέλω όμως να είμαι ειλικρινής, πίσω από τα κτίρια, τα έργα, τις καλλιέργειες και τα έθιμα βρίσκονται οι άνθρωποι -και γι’αυτούς θέλω να μιλήσω σ’αυτό το βιβλίο- για τις γιαγιάδες, τους παππούδες, τις μανάδες, τους πατεράδες, τ’αδέρφια, τους φίλους που με την ψυχή τους και το πνεύματ τους δημιούργησαν το Μαγικό χωριό. Ο κόπος των οποίων, ο πόνος και το αίμα τους απέδειξαν και αποδεικνύουν -μέσω των επιγόνων τους- ότι δεν υπάρχει τρόπος μαγικός για να γίνει το θαύμα, να επιτευχθεί η δημιουργία. Ψύχή μόνο θέλει. Κι απ΄αυτή οι πρόγονοι του χωριού μου είχαν περίσσευμα.
Το ευχαριστώ είναι δυστυχώς πολύ μικρή λέξη για να εκφράσει τη συγκίνηση και την ευγνωμοσύνη μου προς όλους αυτούς.

Απόστολος Γρηγοριάδης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.